|
|
|
|
 |
De laatste maanden van haar leventje(vervolg van stofwisselingsziekte)In augustus 2000 had ze nog een week of twee in het ziekenhuis gelegen met een longontsteking die moeilijk te bestrijden leek..... mama zat toen ook met de handen in het haar letterlijk..... dag en nacht bij haar in een kamertje van 1,5 bij 2 meter..... en ze leek niet op te knappen.... maar na een week of twee ging het wel beter.... en konden we naar huis.... de week erna zijn we op vakantie gegaan, een weekje naar een bungalowpark (wat achteraf tegenviel, het subtropische zwemparadijs was geen paradijs, niet subtropisch (blauwbekken) en echt zwemmen zat er voor Sabina niet in) maar papa had een verrassing..... op 18 september gingen we stiekem naar Amsterdam.... naar een superluxe hotel, de bruidssuite was klaargemaakt voor ons en voor Sabina stond er een superleuk bedje... ze lag helemaal in een deuk toen we haar erin legden, zo leuk vond ze het.... in de badkamer stond een bubbelbad en daar heeft ze zo ontzettend van genoten.... ze trapte haar benen onder haar lijfje van plezier.... heerlijk om daaraan terug te denken. Ook moest ze ontzettend lachen van de tram in Amsterdam.... telkens als er een voorbij kwam en de bel ging.... moest ze lachen.... nu nog komt er een glimlach op onze gezichten als we daaraan terug denken! Het geld dubbel en dwars waard zo’n poosje eruit! We hebben van haar en met haar mogen genieten, thuis bij ons tot de 30e december 2000, met een paar tussenpozen in het ziekenhuis (longontstekingen meestal). Die zwarte dag werd ze plotseling van ons weggerukt om nooit meer terug te mogen komen.... Achteraf had dit voorkomen kunnen worden als de arrogantie van een dokter in het bijzonder opzij was gezet. Als hij de moeite had genomen contact op te nemen of ons in elk geval eerder door te verwijzen naar een neuroloog, ondanks herhaaldelijke verzoeken. Slechts in oktober 2000, twee maanden voor haar overlijden kregen wij zijn fiat.... en zagen wij een lieve en goede dokter, een neuroloog die Sabina zag als kind en niet als gevalletje hopeloos..... die toekomst zag en die verbijsterd was over de medicatie die zij al zo lang foutief had gekregen. We begonnen meteen de medicatie af te bouwen, haar immuunsysteem was aan gort geholpen, hetgeen haar longontstekingen verklaarde, haar botstructuur was verknald, ook een bijwerking van het anti-epilepticum, etc etc. En het belangrijkste, ze was verdoofd geweest, 3,5 jaar lang, door dat rotmedicijn. Een week na het afbouwen begon ze ZELFSTANDIG te ZITTEN!!!! En NAAR SPEELGOED te grijpen en geluiden te maken! Ze begon eindelijk goed te ontwikkelen, hetgeen er maar niet goed van was gekomen in de maanden/jaren ervoor.... maar het was te laat.... veel te laat en ze kon het niet meer aan..... letterlijk in een zucht is ze op 30 december van ons heengegaan. De laatste beginnende longontsteking is haar teveel geworden. Die dag was de dienstdoende huisarts 3 keer bij ons geweest.... met een wel heel toepasselijke naam... Dr. Engel.... later ook wel Engel des Doods door ons genoemd.... ze heeft niet ingezien hoe ernstig Sabina eraan toe was... dat ze feitelijk in shocktoestand was..... ingevallen oogjes, lijkbleek, koud zweet, bibberen, angstig, alle kenmerken ervan.... en niet zien, ondanks haar studie.... Op eigen initiatief naar het ziekenhuis als gekken gereden, we hebben haar net in het ziekenhuisbedje kunnen leggen en het was over..... Sabina zuchtte één keer en keek heel angstig uit haar ogen en dat was het..... ze is 45 minuten gereanimeerd, maar ze was al weg....op weg naar een betere wereld, waar ze wel kon lachen en spelen en zingen en springen, waar de woorden pijn en verdriet niet eens in het woordenboek voorkomen, waar die boze doktoren haar niet meer konden pijnigen..... En wij? Wij blijven achter met een groot gemis en een enorm verdriet, om ons kleine dappere meisje die zo hard gevochten heeft voor een klein stukje leven, zij die zo enorm mooi kon lachen met haar hele gezichtje, zij die ons en zoveel anderen meer mens heeft gemaakt dan we zonder haar ooit hadden kunnen worden, zij .... ons wonderkindje. God heeft ons een leraresje gestuurd.... en wij hebben haar maar even mogen lenen.... op haar rouwkaartje stond een tekst, waarvan een gedeelte op haar grafje staat.... En we zijn ervan overtuigd dat dit ook op haar slaat! *Sabina, we houden van je.... en we zijn trots dat we jouw ouders mogen zijn; net zoals ons gemis wordt onze liefde voor jou iedere dag groter....!! So when you feel like hope is gone, Look inside you and be strong, And you’ll finally see the truth..... That a hero lies in you....". (gedeelte uit "Hero" van Mariah Carey, nummer dat verbonden is met *Sabina en dat ook op haar begrafenis is gespeeld) |